Reisverslag

Irene, 14 juli 2010
Canada , Fort Vermilion, AB °

puppies!

Enkele weken geleden heeft Chelle, onze Chesapeake Bay Retriever, het leven geschonken aan 5 pups: 4 teefjes en een reutje. Aangezien al onze honden "buitenhonden" zijn werden ze ook buiten geboren: ze had ze onder een schuurtje gedeponeerd, in het zand. Echt goed zien hoeveel het er waren kon ik eerst niet. Arly zag later dat het er 5 zijn. Na 2 weken heb ik ze daar onder vandaan gehaald en in het hondehok gelegd, zodat we er wat meer oog op hebben. Hoewel we ook wel coyotes hebben, hoef je er niet bang voor te zijn dat ze daar slachtoffer van worden want deze dames en heer hebben twee waakzame ooms (Alex en Bear)en een waakzame tante (Rags), plus een waakzame moeder, dus die blijven echt wel op afstand. Eerst sliepen ze nog veel, de oogjes waren inmiddels open, maar nu komt er duidelijk meer leven in. Het wordt een ritueel van slapen, wakker worden en plassen, drinken, spelen en ravotten, en dan weer slapen. Een van hen slaapt op de rug, het is echt geen gezicht. En het is natuurlijk prachtig, zo'n bundel chocoladebruine pups bij elkaar (de vader is een bruine Labrador). Als je buiten komt en je zegt iets wordt iedereen wakker en begint te keffen. Dat is echt lachen: het zijn van die dikke hompen die dan met het staartje recht omhoog rondhobbelen over het gras. Het zal lastig zijn er straks afstand van te doen, maar we houden een teefje, welke, dat weten we nog niet. Er is een grotere, donkere bij, dat is een echte homp, dan is er een andere met witte teentjes aan de achterpoten die erg bijdehand is. Die laatste zou wel eens kunnen blijven.
Nu het hoog zomer is, is het warm en hebben we ook insecten. De muggen zijn nog niet het ergste. Die zijn er overdag niet (te heet) en 's avonds spray je wat anti-insectenspray en dan blijven ze wel weg. Voor de paarden is het vervelender. Daar zitten ook "bulldogflies" op, grote vliegen die echt gemeen kunnen bijten. Sprayen is geen optie, dat helpt niet. In de stal, waar het donker is, zijn minder insecten dus staat Kiona en Rowdy overdag veel in de stal. Daar hangt een sprayer aan de wand die op een batterij werkt en om de 7 minuten een "psjt" geeft die de insecten weghoudt. Dat hadden ze snel door: Rowdy staat vooraan, er vlak onder, Kiona staat daarachter. Dan maken we ook regelmatig een "smudge": in een groot vat doen we wat oud hooi. Dat steken we aan (soms geholpen met wat dood hout als het hooi nat is van de regen). Als dat eenmaal goed brandt gooien we er verse paardenmest overheen. Dan begint het te smeulen en komt er een dikke vette rook, die de insecten op afstand houdt. Toen we dat voor de eerste keer maakten (Jim, een vriend, wist hoe het gemaakt werd en heeft dat diezelfde avond nog gedaan) vonden ze eerst het vuur eng. Uiteraard, dieren zijn wat bang voor vuur. Maar toen ze ontdekten dat er geen insecten in de rook waren, gingen ze snel in de rook staan. Met name Rowdy is nu echt verslaafd: zodra je het gaat maken staat hij met zijn neus vooraan. Het is een wonder dat hij zijn neus nog niet aan dat vat heeft gebrand. Hij staat letterlijk vaak met zijn neus in dat rokende vat. En gaat pal in de rook staan. Hij vindt het heerlijk, houdt dat uren vol (dat smeult wel enkele uren). Kiona staat tweede rang, maar krijgt voldoende rook om geen insecten te hebben. Dat geeft rust.
Soms, als er weinig insecten zijn, zet ik ze op een tijdelijk veld elders achter het huis. Dat zet ik dan af met electrisch draad en kleine paaltjes en als er genoeg eten staat blijven ze daar wel in. Toen ik ze ophaalde om te terug te brengen naar de wei stelde Arly voor om ze gewoon los te laten, ze gaan vanzelf terug naar de wei. Ik vroeg hem of hij dat zeker wist dat hij dat wilde, maar zolang ze niet in de moestuin gaan was het geen probleem volgens hem. Dat ging prima: ze hebben nog een tijd lang op het gazon staan grazen en gingen toen vanzelf de wei in. De volgende dag deed ik het hek open om ze weer achter het huis te laten grazen. Intussen hield ik ze wel in de gaten want in onze verste moestuin staat lekkere verse sla en ik kan me de dag nog heugen, vele jaren terug, dat onze eerste pony Yeller 's nachts uitbrak en alle gele koppen van de andijvie had opgegeten waar mijn vader nu net zo trots op was. Een tijd lang ging het goed, ik kon ze vanuit de keuken goed zien. Ineens zag ik ze niet meer. En ja hoor, toen ik ging kijken stonden ze, van al de ruimte die ze hebben, aan de rand in de moestuin. Gras te eten, dat wel. Maar dat was niet de bedoeling, dus ik liep naar Kiona, maar die had me door en ging ervandoor. Rowdy erachteraan, uiteraard in Arabierentempo. Eerst langs de rand, maar toen ineens sloeg Rowdy af en ging via de worteltjes richting erwten (daar hadden we net gaas neergezet zodat de erwten kunnen klimmen). Gelukkig stopte hij daar tijdig, sloeg linksaf en ging via de tomaten en koolplanten naar de aardappelen. Ik vreesde de ergste schade, maar wonder boven wonder stapte hij niet op de planten. Hij had een "kooi" die we om de tomatenplanten hadden gezet zodat ze niet omvallen, omgeschopt, dat was alles. Toen ik ze te pakken had, wat enige moeite kostte, heb ik ze maar weer teruggezet in de wei. Toen een ander stuk afgezet waar veel gras stond. Daar hebben ze een tijdlang met veel genoegen staan eten totdat ik ze weer voorbij zag rennen: ze werden belaagd door insecten. Dus toen maar weer terug in hun eigen wei. Dan de honden, dat blijft lachen: we voeren de honden vleesresten die we bij de slager halen. Met vier grote honden is het een hap uit je portemonnee als je hondevoer moet geven en bovendien krijgen ze daar veel eerder honger op dan op vleesresten en stukken vet, kluiven etc. Arly haalt dan dozen vol vleesresten op bij de slager, die doe ik in plastic zakken en dan gaat het in de diepvries. Regelmatig wordt er een zak ontdooid en dan wordt het vlees achter op het gras gegooid, en dan mogen ze smullen. Niet iedere dag trouwens want dan hebben ze geen honger en eten ze het niet op, en dan komen er wilde beesten op af. Dit gaat echt zoals in de natuur: elke paar dagen een portie vlees en vet, in overvloed. Overvloed is er, want al is Alex de magerste van de vier grote honden, hij eet lang niet alles op wat er ligt. Maar daar heeft hij wat op gevonden: je ziet hem dan een stuk vlees oppakken, dan wandelt hij weg zonder om te kijken - in de trant van "als ik niet kijk ziet niemand mij" - en als hij dan eenmaal een eindje weg is zet hij een drafje in. Bear kijkt hem na maar Alex gromt als Bear mee wil, dus Bear bedenkt zich dan wel. Dan gaat hij helemaal naar de andere kant van het terrein, doet alsof hij rechtdoor gaat en slaat ineens 90 graden rechtsaf, de struiken in, omdaar het vlees te verstoppen. Arly heeft het hem vaak zien doen, en die zei ook dat hij best weet waar hij het verstopt heeft. Dat bleek van de week: ik ging de tijdelijke afrastering van de paarden verzetten en liep daarheen waar hij zijn vlees verstopt had. Hij was er als de kippen bij! Bear kwam ook mee maar Alex gromde tegen Bear in de zin van "wegblijven jij hier". Alex positioneerde zich voor de "route" naar zijn vlees. Dus die bewaart af en toe nog wat. Of hij het echt allemaal opeet weet ik niet, waarschijnlijk lag dit dicht genoeg bij huis dat coyotes geen kans krijgen het weg te halen en houdt hij best in de gaten of iemand erop aast. Of het nog lekker is na een paar dagen in die warmte, daar kan je zo je vraagtekens bij zetten maar ook is het voor een hond vaak zo: hoe harder het stinkt, des te lekkerder het is!

Wil je Irenekiona in Canada bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag